ปัจจัยทางการบริหารจัดการที่มีความสัมพันธ์ต่อประสิทธิภาพการใช้งบประมาณของมหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
Abstract
ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การบริหารจัดการมีความสัมพันธ์ต่อประสิทธิภาพการใช้งบประมาณของมหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับปัจจัยการบริหารจัดการที่ส่งผลต่อการใช้งบประมาณของมหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ 2) ศึกษาระดับระสิทธิภาพการใช้งบประมาณของมหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ และ 3) ศึกษาปัจจัยทางการบริหารจัดการที่มีความสัมพันธ์ต่อประสิทธิภาพการใช้งบประมาณของมหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ระเบียบวิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่าง คือ บุคลากรสายวิชาการและสายสนับสนุนที่เกี่ยวข้องกับการบริหารจัดการงบประมาณของมหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ จังหวัดปทุมธานี จำนวน 287 คน โดยสุ่มแบบชั้นภูมิ (Stratified Random Sampling ) และข้อมูลเชิงคุณภาพใช้สนับสนุนข้อค้นพบจากการวิจัยเชิงปริมาณ ประกอบด้วย ผู้บริหารหน่วยงาน จำนวน 5 คนโดยการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เพื่อใช้ในการสัมภาษณ์เชิงลึกเพื่อให้ได้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ อธิการบดี รองอธิการบดี จำนวน 2 ท่าน และ ผู้อำนวยการสำนักงานอธิการบดี และ คณบดี เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา (Index of Item–Objective Congruence: IOC) ซึ่งมีค่าระหว่าง 0.67- 1.00 และมีค่าความเชื่อมั่นของเครื่องมือ (Cronbach’s Alpha Coefficient) เท่ากับ 0.994 สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัย: พบว่า 1) ความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหารจัดการจัดการดานการวางแผน อยู่ในระดับมาก 2) ความคิดเห็นเกี่ยวกับประสิทธิภาพการใช้งบประมาณของมหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ในภาพรวม ด้านเวลา และด้านค่าใช้จ่าย อยู่ในระดับมาก และ 3) ปัจจัยทางการบริหารจัดการที่มีความสัมพันธ์ต่อประสิทธิภาพการใช้งบประมาณของมหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์โดยรวมมีความสัมพันธทางบวก ระดับความสัมพันธสูงมากที่สุด อยางมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .939) สรุปผล: ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อประสิทธิภาพสูงที่สุด คือ การควบคุม ซึ่งเป็นสิ่งสะท้อนความสำคัญของระบบและ กลไกการกำกับติดตามรวมถึงการประเมินผลที่เข้มแข็ง และทางกลับกัน แม้ภาพรวมจะดี แต่ปัจจัย ด้านการอำนวยการ และ ด้านปริมาณงาน ที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุดทำให้เห็นถึงโอกาสในการพัฒนาที่สำคัญโดยเฉพาะด้านภาวะผู้นำ การสร้างแรงจูงใจ และการจัดสรรภาระงานบุคลากรให้เกิดความสมดุลต่อภาระหน้าที่และปริมาณงานที่รับผิดชอบ เพื่อให้สอดรับกับผลประเมินของประสิทธิภาพที่พบว่า ด้านปริมาณงาน มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด